Corona ile Mücadele Üzerine Devlet ve Özel Hukuk Topluluğu

Güncelleme tarihi: 2 Haz 2021

Thomas Jacob’un Hans-Hermann Hoppe ile Röportajı I 4 Ocak 2021


TJ: Profesör Hoppe, devletin ve siyasi merkezileşmenin bir eleştirmeni olarak tanınıyorsunuz. Koronavirüs, merkezi devletlerin ve merkezi hükümet düzenlemelerinin gerekli olduğunu kanıtlamıyor mu?


Aksine. Tabii ki, çeşitli merkezi devletler ve AB veya WHO gibi uluslararası kuruluşlar, COVID-19 salgınını kendi çıkarları için, yani kendi konuları üzerindeki güçlerini genişletmek için kullanmaya çalıştılar; başlangıçta belirsiz ve daha sonra sistematik olarak dramatize edilmiş küresel bir salgın tehlikesi karşısında başkalarına emir vermenin ne kadar ileri gidebileceğini denemek ve bunun genel ev hapsine kadar dahil olmak üzere başarıya ulaşma derecesi korkutucu.


Ancak güncel olayların seyri bir şey gösterdiyse, bu merkezi otoritelerin ve kararların ne kadar gerekli veya verimli olduğu değil, aksine merkezi olmayan kararların ve karar vericilerin ne kadar kritik öneme sahip olduğudur.


Bir salgından kaynaklanan tehlike hiçbir zaman her yerde herkes için aynı değildir. Fransa'daki durum Almanya veya Kongo'dakinden farklı ve Çin'deki koşullar Japonya'daki ile aynı değildir. Ve çeşitli ülkelerde, tehdit seviyesi, nüfusun demografik ve kültürel kompozisyonuna bağlı olarak bölgeden bölgeye, bir şehirden diğerine, kentsel ve kırsal alanlar arasında farklılık gösterir. Dahası, bu tehdit seviyesi karşısında ne yapılacağına ve neyin yapılmayacağına ilişkin, hepsi eşit derecede "sertifikalı bilimsel uzmanlar" tarafından ileri sürülen, birbirinden çok farklı değerlendirmeler ve öneriler vardır. Bu nedenle, tehlikeyi önlemek için ülke çapında (aşırı durumlarda, dünya çapında) herhangi bir merkezi önlem - "herkese uyan tek beden" modeli, en baştan saçma ve uygunsuz görülmelidir.


Bu durum göz önünde bulundurulduğunda, merkezi hükümetlerin temsilcilerinin yanı sıra, her yerde çeşitli il ve yerel liderlerin hızla ve giderek artan bir şekilde tehlike önleme işine dahil olmaları doğaldı. Salgın onlara kendilerini merkezi devletten ve onun temsilcilerinden ayırmak ve kendi iktidar alanlarını genişletmek için mükemmel bir fırsat sundu. Merkezi hükümetlerinin kendi bölgelerine yönelik önlemlerini görmezden geldi, şiddetlendirdi, hafifletti, erteledi veya başka şekilde değiştirdi. Her zaman kamuoyuna ya da daha doğrusu yayınlanan görüşlere göz atarak ve genellikle popüler bir bölgesel diktatör haline gelerek sonunda merkez diktatörlük makamına hak kazanma umudu taşıdı.


Tehlike kontrolündeki bu tür merkezi olmayan karar verme mekanizmalarının getirdiği bazı iyileştirmelere rağmen ve çeşitli ve farklı muamele gören bölgelerin hatalardan öğrenmeyi sistematik olarak desteklemesine rağmen, salgınlarla mücadelede devletler ve devlet karar vericilerine ilişkin genel deneyim, şok edici oldu. Diğer tüm alanlarda olduğu gibi, devlet de, özellikle halk sağlığı ve hastalıkların önlenmesi alanında, büyük bir başarısızlık yaşıyor. Aslında, güncel olayların giderek daha açık hale getirdiği gibi, devlet, iyileştirdiğinden veya ölümden koruduğundan daha fazla insanı koruyucu önlemleriyle öldürüyor veya hasta ediyor.


TJ: Politikacılar aptal mı?


Kuşkusuz, politikacılar bir bütün olarak en parlak beyinlere sahip değildir. Ve onları siyasetçiler olarak birleştiren "iyilik yapma", yani diğer insanlara (hatta tüm insanlığa) kendi eylemleriyle daha büyük mutluluk ve refah için yardım etme ve isteme iddiaları, şüpheli olarak görülmelidir. Ancak genel olarak ve özellikle bulaşıcı hastalıklarla mücadelede siyasetin başarısızlığının gerçek nedeni daha derin ve yapısal bir konuma sahiptir.


Daha derin ve yapısal neden, ister merkezi ister bölgesel olsun, politika yapıcıların karar verirken ellerini taşın altına koymamış olmaları gerçeğidir. Yani, olası yanlış kararlar ve olası kayıp ve maliyet risklerinden büyük ölçüde kurtulurlar. Eylemlerinin sonuçları ve yan etkileri hakkında uzun ve sert düşünmek zorunda değiller, bunun yerine fermanlarının sonuçlarından kişisel olarak sorumlu olmadıkları için 'kendiliğinden' kararlar alabilirler. Genel olarak, diğer insanlara eylemlerinin maliyetini yükleyebilirler. Bu, aptallığın ve iyilik yapmanın - özellikle birleştiğinde - bir tehlike haline gelmesinin ve ardından sistematik olarak sorumsuzluğu, keyfiliği ve insanların kendilerine sahip olmadıkları üstün sıfatları atfetmeye teşvik etmek ise bahsettiğim daha derin olan nedenidir.


Örnek olarak koronavirüsü ele alalım: Herhangi bir politikacı doğrudan gelir kaybı yaşamazsa neden bulaşıcı bir hastalık karşısında dışarı çıkma ve temas yasakları, ev hapsi, iş yeri kapatma, çalışma ve üretim yasakları gibi "cesur" yöntemlere başvurulmasın ? Nedeni, tüm siyasi karar alıcılar ve sözde memurlarda olduğu gibidir. Politikacıların kendi geliri, verimli kazanç sağlayan istihdamdan değil, vergilerle, yani zorunlu harçlarla finanse edilir ve bu nedenle kısa ve orta vadede güvence altına alınır.


Ve politikacı şahsen suçlanamıyorsa, sorumlu tutulamıyorsa ve zararlardan sorumlu tutulamıyorsa, kendi eylemlerinin dolaylı ve uzun vadeli yan etkileri ve sonuçları hakkında neden bu kadar endişelenmek gerekir? Politikacı kendi “cesur” eylemlerini haklı çıkarmak için, ilgili toplam nüfusa kıyasla ciddi bir hastalıktan ve hatta ölümden kurtardığı varsayılan küçük ama yaratıcı bir şekilde tahmini sayıda insana işaret edebilirken, sadece kapanmaların sonuçlarını, yani çok daha fazla sayıda insan bu önlemlerin bir sonucu olarak ekonomik zorluğa düşeceğini ve bunun sonucunda dolaylı olarak ve belki de sonunda hastalanacağını veya öleceği gerçeğini görmezden gelebiliriz.


Aslında, ilk bakışta, siyasi karar vericiler, ne kadar iyi niyetli olursa olsun, “kurtarma operasyonlarının” bile hiçbir zaman ücretsiz olmadığını bilmiyormuş (veya bilmek istemiyormuş) gibi görünüyordu. Kurtarma operasyonları “alternatifi yok” olarak sunuldu. Yan etkiler daha belirgin hale geldiğinde ve artık reddedilemez hale geldiğinde, kararlarının "sağlık" ve "ekonomi" arasında bir değiş tokuşla ilgili olduğunu ve her zaman tüm ekonomik hususlar üzerinde mutlak önceliğe sahip olduklarını ileri sürdüler. 'Güçlerin' ulaşmayı başaramadıklarını veya ulaşmak istemediklerini kendilerinin gösterdiği temel bir içgörü var. Ve bu, böyle bir “sağlık” ve “ekonomi” ikilemin hiç olmadığıdır. Aksine, müreffeh bir ekonomi, insanları ve özellikle de sağlıklarını korumanın temelidir. Bu nedenle, bir kapanmadan en ciddi şekilde etkilenenler sadece daha yoksul bölgeler, nüfus kesimleri ve insanlardır (en azından sağlıkları açısından değil). Bu temel kavrayış, tüm siyasi karar vericiler tarafından en büyük acil durumda cesur kurtarıcı olma tutumuyla ancak güçlükle bağdaştırılabilirdi.


Ve nihayet, devletin getirdiği temas, üretim ve satış yasakları, iş yeri kapatmaları, kamulaştırmalar, iflaslar, işsizlik, kısa süreli çalışma vb., Hatta naiflerin bile bir sonucu olarak toplumsal yoksullaşmanın gerçek boyutu göz önüne alındığında “Hayat Kurtaran” argüman artık su tutmaz hale gelmişti ve siyasetçilerin kudretli kurtarıcı olarak tavırları gittikçe içi boş ve hatta iki yüzlü geliyordu, önlemlerinin bir sonucu olarak meydana gelen kayıpların elbette mümkün olan en iyi şekilde telafi edileceğini savundular. Bir anlamda, bu onları iki kez kurtarıcı yapacaktı: Tehlikedeki bir kurtarıcının kurtarıcısı ve bu başarının sağlayıcısı, para arzını büyük ölçüde artırarak başarıldı. Zarar telafisi veya tazminat, neredeyse sıfır maliyetle üretilen yeni bir devlet kağıt parasının sıfırdan yaratılmasıyla gerçekleşti. Bu prosedür siyasi karar vericilere hiçbir şeye mal olmaz ve onlara daha da imkan verir, her zaman memnuniyetle karşılanır, daha fazla miktarda para tahsis edilir ve bu paranın tahsisi, derhal kurtarıcı olarak gösterime girmelerini sağlar. Bu arada, bu para arzının maliyetleri, yani sonuçta ortaya çıkan bir para biriminin satın alma gücünün kaybı ve gelecekteki borç hizmetinin artması, örtbas edilir ve diğer insanlara dayatılır veya toplumsallaştırılır. Tüm manevra, kundakçının kötü şöhretli örneğini andırıyor; kundakçı, daha sonra ateşe verdiği evi söndürmek için itfaiyeci olarak hareket ediyor ve bu süreçte ünlü bir kahraman haline geliyor. Tek fark, devletin para miktarını artırarak ateşe verdiği evi söndürme maliyetlerini de halktan yani ev sakinlerinden çıkarılmasıdır. Ancak - ve bu muhtemelen tüm korona olayıyla ilgili en korkutucu şey - devlet bu küstahlıktan kolayca sıyrılıyor. Elbette, çeşitli yerlerde kapanmaya karşı direnç var ve daha uzun sürdükçe, ona karşı direnç arttı. Ancak yine de politika yapıcıların çoğu kundakçılardan çok kahramanca kurtarıcılar olarak görülüyor. Ve devlet, temsilcileri, sistematik olarak abartılan enfekte olma tehlikesi fikrini, en azından barış zamanında, şimdiye kadar bilinmeyen bir düzeye kadar kendi güçlerini genişletmek için kullandılar. Bu, tüm mülkiyet haklarının ve özgürlüklerinin askıya alınmasını ve özel hanelerin içinde kişisel dolaşım hakkının neredeyse tamamen kısıtlanmasını - ve bunların tümü enfeksiyon kontrolü ve halk sağlığı adına yapıldığının söylendi. Kanımca, bu gelişmede ifade edilen siyasete boyun eğme derecesi oldukça rahatsız edicidir.


TJ: Özel hukuk toplumunda, hükümet düzenlemeleri olmadan bir pandemi sorunu nasıl çözülür?


Özel hukuk toplumunda, tüm toprak, her inç kare özel mülkiyete aittir. Tüm apartmanların, evlerin, yerleşim yerlerinin, yolların, su yollarının, limanların ve havalimanlarının, fabrikaların, ofislerin, okulların, hastanelerin vb. Özel mülkiyeti vardır. Bu sahip, her biri kendi iç kuralları, organizasyon yapısı ve iç karar alma kuralları ve prosedürlerine sahip bir birey veya bir grup birey, özel bir dernektir.


Dolayısıyla bu, tüm ve herhangi bir siyasi merkeziyetçiliğin aksine, maksimum düzeyde ademi merkeziyetçi yerel karar alma ve aynı zamanda maksimum sorumluluk ve sorumlu eylem sağlar. Her karar, kendi (ve yalnızca) özel mülkiyeti ile ilgili olarak belirli bir kişi veya derneğin kararıdır. Ve her karar verici, kendi mülkiyeti ile aldığı kararlar veya yanlış kararlar için masrafları ve sonuç olarak ortaya çıkan maliyetleri karşılamak zorundadır.


Bir pandemiyle başa çıkmanın spesifik problemi için bu, aciliyeti şu anda koronavirüs tarafından gizlenen göçmenlik sorununa çok benzer şekilde, bir pandemi karşısındaki soru basitçe "kimi içeri almalıyım ve kimi almamalıyım? veya "kimi ziyaret ederim ve kimden uzak dururum?" Daha spesifik olarak: Her özel mülk sahibi veya mülk sahibi derneği, mülkleriyle ilgili bulaşıcı bir hastalığa ilişkin kendi risk değerlendirmesine dayanarak, mülklerine kimin, ne zaman ve hangi koşullar altında girmesine izin vereceğine ve kimin girmeyeceğine karar vermelidir. Ve özellikle ticari olarak kullanılan mülk durumunda, bu karar, riski azaltmak veya en aza indirgemek için ziyaretçi veya müşteri erişimini kolaylaştırmayı amaçlayan kişinin kendi önleyici tedbirlerini içerebilir ve içerecektir. Ve tersine, Ziyaretçiler veya müşteriler de çeşitli potansiyel ev sahiplerine engelsiz erişim sağlamak için kendi adlarına ihtiyati tedbirler alabilirler. Bu çoklu bireysel kararların sonucu, karmaşık bir erişim ve ziyaret kuralları ağıdır.


Kişilerin tüm karşılaşmaları veya toplantıları gönüllü ve kasıtlı olarak gerçekleşir. Her durumda ortaya çıkarlar çünkü hem ev sahibi hem de ziyaretçi, karşılaşmalarının yararının, ondan kaynaklanan olası bulaşıcı bulaşma riskinden daha büyük olduğunu düşünür. Bu nedenle, karşılaşmalarının bir sonucu olarak bir enfeksiyon meydana gelmesi durumunda, ne ev sahibi ne de ziyaretçinin karşılıklı sorumluluk iddiası yoktur. Bu risk (olası hastane masrafları, vb.) her bir tarafça tek başına karşılanmalıdır. Bu durumda, sorumluluk talepleri, örneğin ev sahibi, ziyaretçilerini kendi önleyici tedbirleri konusunda kasıtlı olarak aldattığında veya ziyaretçinin ev sahibinin giriş koşullarını kasten ve kasıtlı olarak ihlal etmesi durumunda mümkündür.


Ancak herhangi bir aldatmaca olmasa bile, ev sahiplerinin ve ziyaretçilerin kararları asla bedelsiz değildir. Önleyici veya ihtiyati tedbirlerin her biri, ister ek kar beklentisi ister azalan zarar beklentisiyle veya ister potansiyel ziyaretçilerin artan kabulü veya reddinin azalmasıyla olsun, açık bir gerekçeye sahip olması gereken ek bir maliyet içerir. Ve özellikle, her özel karar vericinin bu konuda olası yanlış kararların maliyetini de üstlenmesi gerekir, yani eğer beklentiler sadece yerine getirilmezse, hatta tersine dönerse bile sözde savunma ve ihtiyati tedbirler sadece etkisiz olmakla kalmaz, aynı zamanda ters etkiye de dönüşür ve hatta ev sahibi veya misafirin enfeksiyon riskini azaltmak yerine genel olarak enfeksiyon riskini artırır.


Bunlar, özel bir karar vericinin sorumluluğunda olan önemli maliyetlerdir ve bir salgınla karşı karşıya kaldığında hala onun sorumluluğunda olmalıdır.. Ekonomik varlığı ve en yakın sosyal çevresi tehlikede olabilir. Bunun ışığında, kararını derinlemesine değerlendirecek ve dahası, sahip olduğu ya da sürdürdüğü daha fazla mülkiyet ve dostluk ilişkileri olacaktır. Daha fazla ekonomik veya sosyal maliyetten kaçınmak için kendi hatalarından ders almak ve daha önceki kararlarını düzeltmek için hızlı bir şekilde duruma hazırlanmak zorundadır.


Buna göre, diğer tüm problemler veya risklerde olduğu gibi - gerçek veya algılanan - aynı şey bulaşıcı hastalıklar ve salgınlar için de geçerlidir. Bir salgınla ilişkili hasarı en aza indirmenin en iyi - en uygun maliyetli ve verimli - yolu, karar verme sürecini özel sahipler veya işletme sahibi dernekleri düzeyine kadar dağıtmaktır. Bunun nedeni, yukarıda da bahsedildiği gibi, bir salgının oluşturduğu tehlikenin farklı yerlerde ve farklı zamanlarda değişiklik göstermesi ve bu şekilde algılanmasıdır. Ve genel olarak, bulaşıcı bir hastalık riskini değerlendirmek için tek, kesin ve kesin bir bilimsel cevap yoktur. Aksine, bu soru deneysel bir sorudur ve bu tür soruların cevapları, prensipte, her zaman sadece varsayımsal ve geçici cevaplardır.


Bunun ışığında, uygun savunma önlemlerine ilişkin kararların, ilgili yerel koşullara aşina olan yerel karar vericiler tarafından alınması gerektiği neredeyse aşikâr görünmektedir. Ve bu yerel karar vericilerin özel mülk sahipleri veya mülk sahipleri dernekleri olması gerektiği de eşit derecede açık olmalıdır. Çünkü sadece kararlarından ve kararlarının dayandığı uzmanların seçiminden sorumludurlar. Ve bu nedenle, soruna adım adım bir çözüme bu şekilde yaklaşmak için, yalnızca kendi hatalarından veya başkalarının hatalarından ders almak ve kendi hatalarından veya başkalarının başarısını yeniden üretmek veya taklit etmek için acil bir teşvikleri vardır.


Ve ayrıca, özel karar vericilerin soruna bir çözüm bulmak için rekabet ettiği bu ortamda, bulaşıcı hastalıklar sorununa hızlı ve acısız bir çözümün tüm insanların, politikacıların ve onların entelektüel saray mensuplarının - yani mülkiyetin kullanımı ve dolaşım özgürlüğü ile ilgili kararlar veren kişiler tarafından - başarılmasını beklemek yani, kararları için başkalarına karşı herhangi bir sorumluluk veya hesap verme yükümlülüğü üstlenmeyen veya bunlara tabi olmayan kişiler tarafından, yerel koşullar hakkında herhangi bir bilgisi olmaksızın, kendileri tarafından tamamen bilinmeyen çok sayıda kişi ve ayrıca özellikle zeki olmayan kişiler ya - kelimenin tam anlamıyla mucizelere inanmamız gerektiği anlamına gelir.


TJ: Bir özel hukuk toplumunda, koronavirüsün mevcut politik idaresine kıyasla neyin farklı olacağına ve nasıl işleyeceğine bir örnek verebilir misiniz?


Kısaca: Korona bir salgın olarak gerçekleşmezdi. Bu, virüsün olmadığı veya bulaşıcı veya tehlikeli olmadığı anlamına gelmez. Daha ziyade, aslında koronavirüsten kaynaklanan enfeksiyon tehlikesinin o kadar düşük olduğu anlamına gelir ki, çoğu insan (özellikle zeki olanlar!) Tarafından bu şekilde algılanmayacağı ve bu nedenle davranışlarında önemli bir değişikliği tetiklemeyeceği anlamına gelir. Ve enfeksiyonlarda veya ölümlerde gözle görülür bir artışın kaydedileceği her yerde (örneğin, yaşlıların evlerinde, hastanelerinde vb.), Bu artış sürekli olarak normal, mevsimsel veya bölgesel olarak dalgalanan veya değişen bir fenomen, örneğin ciddi bir olağan ihtiyati tedbirlerle tepki veren grip salgını. Başka bir deyişle, sağlıkla ilgili tüm olaylar ve gelişmeler normal sınırlar içinde olacaktır. Hastaneler veya yoğun bakım üniteleri her yerde aşırı kalabalık ve herkesin görebileceği kadarıyla ağır hasta veya ölü insanlar, herkesin yakın çevresi içinde ve hatta sokakta yatarak yaşam tarzımızda köklü bir değişikliğe neden olabilirdi. Genel olarak, hayat eskisi gibi devam ederdi. Panik yapmaya veya küresel bir sağlık acil durumu ilan etmeye gerek olmazdı.


Aslında, 2020'de, örneğin Almanya, Avusturya veya İsviçre'deki toplam ölüm sayısı, bu yıl benzeri görülmemiş siyasi olağanüstü hal kararnameleri ışığında bekleneceği gibi, hiçbir şekilde dramatik bir şekilde artmadı. Daha ziyade, rakam geçmiş yılların aralığındadır. Aslında, artan nüfus büyüklüğünü ve artan aşırı yaşlanmayı kontrol ederek, daha fazla ölümün yaşandığı yıllar bile olmuştur, ancak insanlar daha önce hiçbir zaman, şu anda olduğu gibi, benzer derecede şiddetli ve şiddetli “kurtarma operasyonlarına” başvurmamışlardır. Ve ölüm oranının fazla olduğu yerlerde bile, bunun koronavirüsten mi yoksa kapanmaların sonuçları gibi tamamen farklı nedenlerden mi kaynaklandığı hiçbir şekilde net değil. Yani dünyayı değiştiren korona değil.


Şu anda meydana gelen olayların normal seyrinden radikal - ekonomik olarak yıkıcı - ayrılış, gerçekler veya bilim dünyasındaki köklü bir değişikliğe borçlu değildir. Ne gerçekler ne de bilim, küresel bir "yeni normal" veya "Big Reset" i haklı çıkarmak için bir temel oluşturmaz. Bulunduğumuz salgın paniği durumu politik seçkinlerin yalanları, aldatmaları ve yanlış bilgilendirmeleri şimdiye kadar bilinmeyen ve duyulmamış bir ölçekte sonsuz propaganda yoluyla kendi güç tabanlarını genişletme konusundaki kasıtlı entrikalarının sonucudur.


Bu çarpık entrikalar, ölümle herhangi bir nedensel bağlantısı olup olmadığına bakılmaksızın, virüsün ölüm anında tespit edilebildiği herhangi bir ölümü korona ölümü olarak kabul ederek sözde korona ölümlerinin sayısını sistematik olarak artırmayı da içeriyordu. Bir araba kazasında hayatını kaybeden koronalı bir kişi bile korona ölümüydü. Hastaneler, hatta bütün bölgeler bile, rapor edilen korona ölümleri için mali sübvansiyonlar alırken, normal ölümler için eli boş bırakıldılar, bu da doğal olarak karşılık gelen yeniden adlandırmalara yol açtı. Dahası, bu skandal olarak şişirilmiş korona ölümlerinin sayısının, çok daha büyük toplam ölüm sayısıyla ilişkilendirilmesinden kaçınmak için kasıtlı olarak hareket edildi. Çünkü bu, orantılı bir bakış açısı, koronadan ölme tehlikesini açıkça perspektife sokacak ve o kadar da şiddetli görünmeyecekti. Bu nedenle gücü elinde tutan politikacılar mutlak sayılara katı bir inatla yapıştı çünkü bunlar daha ürkütücü görünüyordu. Ve benzer şekilde, kapatmanın ölümcül zararları (Hastanelerin sadece korona hastalarına geçici olarak açık olması nedeniyle ölenlerin sayısı, ekonomik olarak mahvolanların intiharlarının sayısı veya yaşlıların yalnızlık nedeniyle ölenlerin sayısı vb.) hakkında herhangi bir habercilikten kasıtlı olarak kaçındılar.


Ancak en pervasız ve sonuç olarak ortaya çıkan aldatma manevrası, “tehlike”nin tanımını kökten değiştirmek, onu yeniden tanımlamak ve böylece daha büyük veya büyütülmüş görünmesini sağlamaktı. Genellikle hastalık ve hastalık tehlikesi, belirli semptomların varlığıyla tanımlanır. Bir kişi herhangi bir hastalık belirtisi göstermiyorsa, o zaman onların bakış açısından tehlike yoktur. Bunun yerine, politika yapıcılar, karar verme süreçlerini, tehlikeyi semptomların varlığıyla değil, korona testinin sonucuyla ölçen bir tehlike tanımına dayandırdı ve dayandırdı. Daha sonra tehlike, korona-pozitif kişilerin mutlak sayısı ile ölçüldü, ne kadar çok bulunursa, o kadar fazla test edilir ve bu sayı, gün geçtikçe sonsuza kadar içimize vurulur ve dramatik bir şekilde gözümüzün önüne getirilir.


Sık sık yanlış-pozitif veya yanlış-negatif sonuçlarla testin kendisi güvenilmezdir. Ancak daha da önemlisi, testin sonucunun, semptomları veya spesifik bir hastalık ilerlemesi ile tanınabilen bir hastalık açısından neredeyse hiçbir öngörü değeri yoktur. Korona testi pozitif çıkan insanların ezici çoğunluğu, tahminen% 80'i asemptomatiktir ve mevcut bilgilere göre, onlardan enfeksiyon riski tam olarak olmasa bile sıfıra yakındır. Test olmadan, tehlike hakkında hiçbir şey bilmeyecekler (ve mevcut kitle testiyle ilişkili tüm hastalığı teşvik eden stresten kurtulacaklardı). Vakaların yaklaşık% 15'inde yatalağa kadar daha ciddi bir hastalık gelişir. Ve tüm vakaların sadece yaklaşık% 5'inde, genellikle şiddetli solunum sıkıntısı ile bağlantılı olarak, yoğun tıbbi tedavi gereklidir. - Toplamda, devlet tarafından finanse edilen ve tüm varoluş nedeni bulaşıcı hastalıkların ve patojenlerin varlığına dayanan ve bu nedenle neredeyse hiç bulunamayan Birleşik Devletler Hastalık Kontrol Merkezi (CDC) tarafından sağlanan rakamlara inanılırsa “Korona inkarcıları” veya şüpheciler tarafına itilen şu, daha az korkutucu tablo ortaya çıkıyor: Bir korona enfeksiyonundan kurtulma olasılığı kişinin yaşına göre değişir, ancak tutarlı bir şekilde tüm yaş grupları için son derece yüksektir. 0-19 yaş grubu için olasılık% 99.997'dir. 20-49 grubu için% 99,98'dir. 50-69 grubu için% 99,5'tir. Ve 70+ grubu için bile% 94.6'dır.


Bu beni cevabın başlangıcına geri getiriyor. Bir özel hukuk toplumundaki hangi mal sahipleri veya sahiplerin dernekleri, bu tehlikeli durum karşısında normal ve olağan davranışlarını temelden değiştirmek için bir neden görür? Kim bu yüzden işini kapatır? Çalışmayı, üretmeyi veya seyahat etmeyi kim bırakacak? Kim kendi mülkleriyle ilgili olarak temasa tam bir yasaklama ya da erişimin tamamen engellenmesine neden olabilir? Bu soruların cevabının açık olduğunu düşünüyorum. Gerçek bir hastalık deneyimi ile yalnızca çok az ve çok belirsiz bir şekilde ilişkili olan yapay bir test ve test sonucuna dayalı olarak değil, gerçek deneyime dayalı olarak, elimizde olduğu gibi kesinlikle bir veya iki ek önlem alırdık. Diyelim ki ciddi bir grip salgını karşısında geçmişte yapılanlar. Elbette, özellikle hastalık açısından daha büyük risklere maruz kalmış ve maruz kalan yaşlı kişilerle ilgilenirken daha dikkatli olurduk. Muhtemelen bir veya iki hastane yöneticisi, mevcut yatak sayısını artırabilirdi. Ve belki de değişen veya yeni hastalık semptomlarının gözlemlenmesi, bir veya iki virologu, bir şekilde bu spesifik semptomlarla ilişkili bir virüs aramaya yönlendirebilirdi. Belki de bir testin geliştirilmesine bile yol açabilirdi. Genel olarak düşük risk değerlendirmesine kıyasla yüksek geliştirme maliyetleri ve öngörülebilir şekilde düşük aşı talebi göz önüne alındığında bunun oldukça imkansız olarak görülmesi gerekse bile, belki de ilgili bir aşı arayışına bile girişilebilirdi.


Olayların şimdiki seyrinin tamamen farklı olmasının nesnel bir nedeni yoktur, yalnızca en başta bahsettiğim herhangi bir sorumluluk üstlenmek zorunda olmayan kişiler sınıfının, siyasi sınıfın veya siyasi elitin varlığından kaynaklanmaktadır. Kendi eylemlerinin maliyet ve sonuçlarından sorumlu olmayan ve bu nedenle gerçek dışı iyiliklerini megalomani noktasına kadar artırabilen kişilerden kaynaklanmaktadır.


Çok eski zamanlardan beri, sorumsuzluktan doğan politikacıların megalomanisi, kendi resmi istatistik otoriteleri tarafından sağlanan çeşitli kilit rakamlara dayanarak, bu politikacıların giderek daha çok sayıda ve daha fazla sayıda olmaları için “bilimsel temelli” bir gerekçe uydurduklarında kendini göstermiştir. Normal toplumsal etkileşimlere geniş kapsamlı devlet müdahaleleri Ancak şimdiye kadar, bu göstergeler esasen gelir ve servet dağılımına ilişkin rakamlar, ekonomik büyüme, ithalat, ihracat, para arzı, ticaret ve ödeme dengeleri, enflasyon, fiyatlar, ücretler, üretim, istihdam seviyeleri vb. rakamların her biri politika yapıcılara müdahale etmeleri için olası bir neden sundu. Ya rakam çok yüksekti ya da çok düşütü veya uygun önlemlerle stabilize edilmesi gerekiyordu. Ancak her zaman, güya düzeltilecek bir şeyler vardı. – Bu ekonomik müdahalecilikten kaynaklanan yeniden dağıtım etkilerinin ve refah kayıplarının boyutunu burada daha fazla açıklamaya gerek yok.


Ancak korona kriziyle birlikte siyaset bu konuda tamamen yeni kıyılara taşındı. Politikacılar, sağlık istatistiklerinin, ekonomik istatistiklerin tüm göstergelerinden daha fazla hükümet despotizmi ve statü özlemi için daha büyük bir geçit sunduğunu keşfettiler. Akut ve hatta ölümcül olduğu iddia edilen bir enfeksiyon tehlikesinin resmi göstergesi olarak seçilen bir virüs testi temelinde siyaset, milyonlarca insanı ekonomik veya sosyal sıkıntıya sokarak neredeyse tüm sosyal hayatımızı durma noktasına getirmeyi başardı. Ve bunlar olurken ilaç-sanayi kompleksine, örneğin maske, test ve aşı üreticilerinin muazzam bir servet biriktirmesine ve yine de tüm hikayeden en azından şimdiye kadar kahramanlar olarak ortaya çıkmasına yardımcı oldu.


Tüm bunlardan çıkardığım korkutucu, açık ve çarpıcı bir farkındalık.

Kaynak Linki

Çevirmen: Ataman Görgülü








161 görüntüleme0 yorum

Son Paylaşımlar

Hepsini Gör